Јовица се бори за живот – да му дадеме шанса

Синоќа ќерка ми ме праша: „Мамо… ако тато умре, кој ќе ме носи на раце?“Тогаш сфатив дека стравот веќе не е само во мене. Стравот живее и во моите деца.

Ниту едно дете не треба да поставува такво прашање. Ниту една жена не треба да стои покрај болнички кревет и да се прашува дали ова и е последната ноќ со човекот што го сака.

Јас сум сопругата на Јовица. Четири години се бориме со ракот. Кога првпат му го извадија бубрегот, мислев дека Господ не поштеди од најлошото. Се фатив за таа надеж како за спас. Ги прегрнав децата и си реков: „Заврши. Ќе живееме.“

Но животот не не поштеди.

Туморот се врати. Поголем. Понемилосрден. Масa од 20 сантиметри таму каде што некогаш беше бубрегот. Метастази во црниот дроб. Во белодробното крило. Кога ја слушнав веста, не можев ни да заплачам. Само ме болеше во градите како да ми го кинат срцето.

Секој ден ги гледам децата како го чекаат. Му трчаат во прегратка, а јас се плашам колку уште такви прегратки ќе имаат. Кога излегува од дома за терапија, тие мислат дека оди на работа. А јас знам дека оди да се бори за живот.

Во Турција ни рекоа дека има шанса. Имунотерапии. Лекување. Надеж. Но таа надеж чини 5.700 евра по терапија. Потребни се најмалку четири, можеби и шест. После тоа нови испитувања, нови одлуки, нови трошоци.

Јас не се плашам од сиромаштија. Не се плашам од долгови. Се плашам од празно место на масата. Се плашам од денот кога децата ќе престанат да го чекаат пред вратата.Затоа ве молам, како жена што се бори да не остане вдовица, како мајка што не сака децата да растат без татко – помогнете му на Јовица.

Секој денар е уште еден ден со нивниот татко.Секое споделување е уште една шанса за живот.Секоја ваша поддршка е надеж дека оваа приказна нема да заврши со збогум.

Ве молам… помогнете ни да го задржиме дома.