Нина заслужува живот без болка и со насмевка ❤️

Има ноќи кога седам до неа и само ја гледам како спие. Го слушам нејзиниот здив и се молам утре да не ја боли повеќе од денес. Тоа ли е мајчинството? Да се молиш детето да ти има барем малку помалку болка?

Јас сум мајката на Нина. Моето девојче има 14 години. И наместо детството да и биде игра, смеење и безгрижност – нејзиното детство е болници, операции и бескрајни терапии.

Кога имаше две и пол години сфативме дека нешто не е во ред. Другите деца трчаа по паркови. Нина не можеше ни да прооди. Од тој ден, јас не сум само мајка. Јас сум негувател, терапевт, медицинска сестра, борец… и жена што секоја вечер плаче тивко за да не ја види детето.

На седум години ја однесовме во Америка на операција. Никогаш нема да го заборавам моментот кога првпат направи неколку чекори сама. Срцето ми експлодираше од радост. Си реков: „Еве, конечно ќе биде подобро.“ За првпат почувствував дека Господ нè погледнал.

Но животот не ни дозволи да одмориме. Пандемијата ги запре терапиите. Напредокот што го градевме со години почна да се топи. Го гледав моето дете како повторно губи сила… и се чувствував како да ми се лизга низ раце.

Потоа глауком. Потоа сколиоза. Три години корсет. Три години гледам како расте во болка. И пак се надевав дека најлошото е зад нас.

Но не беше.

Моравме итно да направиме операција. Немавме време да чекаме. Ја однесов со страв што ме гушеше. Го држев нејзиното раче додека ја носеа и се распаднав внатре. Се преправав дека сум силна. Мајките мораат да бидат силни, нели?

Операцијата е направена… но се појавија компликации. Повторно болка. Повторно неизвесност. Повторно трошоци што нè надминуваат.

И знаете што најмногу ме убива? Кога ќе ме погледне и ќе ми рече: „Мамо, ќе бидам добро, нели?“
А јас морам да кимнам. Иако внатре се распаѓам.Јас не барам луксуз. Не барам совршен живот. Само сакам моето дете да може да стане од кревет без да ја боли. Да може да оди без страв. Да живее барем малку како другите деца.

Ве молам… ако можете, помогнете ни.
Секој денар е олеснување.
Секоја подадена рака е надеж.Јас сум само една мајка што сака детето да и не трпи повеќе.