Подај рака за првиот чекор на Симона

Како да прифатиш дека твоето дете нема да трча… кога ти би ги отсекла своите нозе само таа да направи еден чекор?

Како да стоиш покрај креветчето и да ја гледаш, а да знаеш
дека не можеш да ја однесеш таму каде што сака – на игралиште, по тревата, по животот?

Јас сум мајка на Симона. И секој ден умирам по малку кога ќе ја видам како гледа други деца што трчаат. Не плаче. Само гледа. А тој поглед ме распарчува.

Симона е нежна, тивка, со очи полни светлина. Девојче што требаше да трча, да паѓа, да се крева и да се смее. Но по мозочно крварење, центарот за движење ѝ е сериозно оштетен. Кога докторите во Турција ми го кажаа тоа, почувствував како некој ми го кине срцето со голи раце. Се насмевнав пред нив. Се насмевнав и пред неа. А кога останав сама, паднав на подот и плачев како никогаш во животот.

Не е фер. Не е фер едно дете да живее во тело што не го слуша. Не е фер јас да ѝ велам „ќе биде добро“, а да не знам дали ќе биде.Секојдневието ни е борба. Вежби. Терапии. Подигање. Носење. Охрабрување. Насмевка што ја ставам на лице иако внатре сум скршена. Но мајка нема право да се распадне. Мајка мора да биде столб. Дури и кога ѝ се тресат колената.

И тогаш, кога веќе мислев дека сме исцрпени од сите надежи, ни кажаа дека постои шанса. Во Мексико, во болницата NeuroCytonix, постои третман што може да создаде нови, здрави мозочни клетки. Три специфични третмани во шест месеци. Шанса што може да ѝ го промени животот. Шанса што може да ѝ даде можност еден ден да стане. Да оди. Да трча.

Но цената на таа шанса е 150.000 евра.

Ние веќе сме истрошени. Финансиски. Емоционално. Физички. Но јас не можам да се откажам. Не смее мајка да се откаже од своето дете. Дури и кога е уморна. Дури и кога ѝ е страв. Дури и кога изгледа невозможно.

Затоа ви се обраќам не како организатор на кампања, туку како мајка што секоја ноќ се моли детето ѝ да има утре. Ако сте родител, знаете. Ако сте сакале некого повеќе од себе, знаете. Би направиле сè. Јас го правам истото – барам помош.Помогнете ѝ на мојата Симона. Помогнете ѝ да добие шанса да го почувствува светот без ограничување. Секој денар е дел од нејзиниот прв чекор. Секое споделување е дел од нејзината иднина. Секоја ваша добрина е дел од нашата надеж.

Ви благодарам што не држите исправени кога сме на колена. Но битката сè уште трае.

Ве молам, останете со нас.

Помогнете и на Симона да трча.

А јас, како мајка, ќе ви бидам благодарна додека дишам.