Апел за помош на Драганчо Талевски

Како да го гледаш човекот со кого си го поминала животот… и одеднаш да не може да стане од кревет?

Како да го слушаш како се мачи да изговори збор, а некогаш ти шепотеше „не грижи се, јас сум тука“?

Јас сум Гордана. Сопруга на Драганчо. И од тој февруарски ден во 2024 година, мојот живот се подели на „пред“ и „после“.

Еден мозочен удар му ја одзеде десната страна од телото. Му ги одзеде чекорите. Му ја одзеде сигурноста. А мене ми ја одзеде мирната ноќ. Го гледав во болнички кревет, приклучен на апарати, беспомошен… а јас не можев ништо освен да му ја држам раката и да се молам.

Првите два месеци ги помина во интензивна нега. Секој звук од апаратите ми одекнуваше во глава. Имаше проблеми со голтањето, со говорот… човек што некогаш беше столб на семејството, сега се бореше за најосновното – за залак, за збор, за движење.Од април го лекуваме дома. Нашиот дом повеќе не е дом – туку место на вежби, терапии, обиди и падови. Јас и неговата мајка сме неговите раце и нозе. Го храниме. Му даваме течности со цевка. Го креваме. Го поддржуваме кога телото му се тресе од напор. Шест пати неделно вежба, и секоја вежба е борба со болка.

И знаете што ме крши најмногу? Кога ќе ме погледне со срам, затоа што јас морам да му помогнам за нешта што некогаш сам ги правеше. А јас му велам дека не ми е тешко. И не ми е. Тешко ми е само што го гледам вака.Но тој не се предава. Во неговите очи има оган. Желба повторно да застане. Да оди. Да биде човекот што беше.

Докторите ни дадоа надеж – роботска неврорехабилитација во Ниш. Единствена реална шанса за напредок. Шанса да се врати барем дел од движењето. Шанса да направи чекор.

Но таа шанса чини. А јас не можам сама.

Затоа ве молам, не како формалност, туку како жена што се бори да го врати својот сопруг – помогнете ни. Секој денар е дел од неговиот прв чекор. Секоја поддршка е дел од нашата борба.Не дозволувајте еден мозочен удар да ја одземе целата надеж.

Јас нема да се откажам од него. Ве молам, не откажувајте се ни вие од нас.