Да и помогнеме на Јована да ги стигне своите соништа

Нема потешко чувство од тоа да сакаш да и го подариш светот… а да не можеш да ѝ подариш чекор.

Јована има пет години. Не може да оди, не може да стои, не може да зборува. Наместо да си игра и да трча со врсниците, таа ги гледа од страна. Како што минува времето, се повеќе станува вознемирена – гледа што прават другите деца, а знае дека таа не може. Тоа боли повеќе од се.

Јована е родена е предвреме, во 32-та недела, и деновите што требаше да ги помине во стомакот на мајка и, таа ги исполни во инкубатор. Кога конечно ја пуштија од болница, очекувавме барем едно стручнo око да ја прегледа – но никој не најде време. Ни велеа дека е време на корона, дека нема лекари, дека биле во контакт со позитивни лица. Така започна нашата борба – од врата на врата, од одделение во одделение, со надеж дека ќе најдеме некој што ќе ни помогне.

Поминуваа месеци и години. Дури по година и пол ни соопштија дека нашата Јована има попреченост. Ни препорачаа да направиме магнетна резонанца, но секогаш имаше пречки – или немаше анестезиолог, или апаратот не работеше. За тоа време, нашето девојче растеше поинаку од останатите деца.

Нема поголема болка за еден татко отколку да го гледа своето дете како се бори со нешто што не е по нејзина вина. Секој ден е предизвик, секој ден е борба, но и надеж дека со заедничка помош ќе и подариме подобро детство, барем дел од среќата што ја заслужува.