🆘Помош за дедо Роберт да остане тука🚨

Како да и објасниш на четиригодишно дете зошто дедо секој ден мора да оди таму каде што боли?

Како да и кажеш зошто не можеш секогаш да останеш со неа, зошто те нема кога те бара, зошто секое утро заминуваш со страв дека можеби нема да се вратиш ист како вчера?

Јас сум Роберт Раденковиќ. Веќе 18 години мојот живот е врзан за машина. Осумнаесет години во кои не знам што значи ден без болка, без замор, без страв. Денови во кои секое будење е прашање, а секоја вечер благодарност што сум уште тука.

Јас сум сопруг. Татко. И дедо.
И токму тоа ме држи жив.Имам внучка од четири години. Таа е мојата светлина. Моето утре. Секој пат кога ќе тргнам на хемодијализа, ме гледа со солзи и ми вели: „Не оди, дедо, остани дома.“ Се плаши да ме прегрне. Внимава да не ме допре таму каде што боли. Го гледа катетерот што ми виси од вратот и знае дека ме боли, иако никој не ѝ објаснил што значи тоа. Детето чувствува.

А јас… јас само сакам да живеам доволно долго за да ја гледам како расте. Да ме памети по прегратките, не по заминувањата.

Во овие години телото ме издаваше повторно и повторно. Шест пати ми се затворија фистули. Катетри на нозете ми се затворија и бев на чекор да останам неподвижен. Денес веќе немам избор. Единственото што ме одржува во живот е катетерот што оди директно до срцето. Тој е мојата врска со животот, но и постојана опасност. Секој ден живеам со мислата дека една инфекција може да биде крај.

Животот ми виси на конец.
А јас не сум подготвен да заминам.Единствената шанса што ја имам е трансплантација на бубрег во странство. Тоа не е желба. Тоа е нужност. Тоа е борба за уште еден ден со семејството, за уште една прегратка со внучка ми, за уште едно „дедо, те сакам“.

Но сам не можам. Моето семејство веќе даде сè што имаше – сила, љубов, трпение. Финансиски не можеме повеќе сами. И тешко е за еден човек да признае дека му треба помош за да остане жив.Затоа ви се обраќам искрено, човечки, од срце. Секој ваш денар за мене не е бројка. Тоа е здив. Ден повеќе. Шанса повторно да ја прегрнам внука ми без таа да се плаши дека ќе ме повреди. Шанса да продолжам да бидам сопруг, татко и дедо.

Ве молам, ако можете – помогнете ми.
Да не биде ова мојот крај, туку нов почеток.
За мене. За моето семејство. За едно мало девојче што чека дедо ѝ да се врати дома.