За Лидија да застане – една шанса, еден живот

Сакам да застанам. Не за да одам далеку. Не за да победам нешто големо.

Сакам да застанам само за да ја прегрнам ќерка ми без да ме боли телото, без да ме боли душата што не можам да ѝ бидам мајката каква што заслужува.

Моето име е Лидија Ристевска. Веќе 24 години живеам со болка.

Шест години сум неподвижна. Зад мене се дванаесет интервенции и безброј денови во кои се прашував дали ќе издржам уште еден.

Болеста влезе во мојот живот кога бев млада, кога сè уште сонував, кога верував дека телото секогаш ќе ме слуша. Полека, без предупредување, почна да ми одзема дел по дел – прво силата, потоа движењето, а на крај и самостојноста. Пред шест години останав целосно неподвижна. Тој ден не плачев од болка. Плачев затоа што сфатив дека од тој момент, моето дете ќе расте гледајќи ја мајка си во количка.

Но не се откажав. Не смеев.

Во 2019 година заминав во Москва и ја започнав терапијата со матични клетки. Од 2020 година до денес, двапати годишно одев во Белград. Секој пат со надеж. Секој пат со страв. Секој пат оставајќи дел од себе во болничките соби. Направив уште 11 интервенции. Со Божја помош и огромна борба, дојдоа мали подобрувања. За некого незабележливи. За мене – доказ дека сè уште има живот во ова тело.

Но јас се уште сум во инвалидска количка.

И сега сум пред најважниот чекор во мојата борба. Последната шанса. Рехабилитација во Истанбул. Интензивна програма со роботика, физикална и хидротерапија. Шанса конечно да се обидам да застанам на свои нозе. Не ветување. Не чудо. Туку можност.

Ова е последниот дел од патот. И најтешкиот. Затоа што финансиски, јас и моето семејство не можеме сами. Исцрпени сме од години лекување, патувања, надежи што чинеа повеќе од пари – чинеа живот.

Моето дете е мојата сила. Таа е мојата сенка. Моето ангелче. Секој ден е со мене. Секоја ноќ будна. Секоја солза ја брише, иако таа требаше јас да ја штитам, а не обратно. Сакам да ѝ покажам дека нејзината жртва имала смисла. Сакам да застанам за неа.

Затоа денес не ви се обраќам како пациент. Туку како мајка. Како човек што не сака неговата приказна да заврши во количка и болка.Ве молам, помогнете ми. Со донација, со споделување, со молитва. Секоја поддршка е чекор поблиску до мојата цел – да ја прегрнам ќерка ми исправена. Без болка. Без немоќ.

Верувам дека со Божја волја, со ваша поддршка и мојата вера – ќе успеам. Да го заокружам ова лекување. Да докажам дека надежта не е залудна.Од срце ви благодарам што сте тука.
Вие сте мојата втора шанса.